De Nachtwacht

Geschreven door Team Aragorn

Deze keer in de schijnwerpers: een cacher uit het diepe zuiden. Paul Wijenberg (Nachtwacht) is begonnen met cachen op 1 december 2004, inmiddels aardig op weg naar 200 founds terwijl de teller voor geplaatste caches op 11 staat.

Het Rembrandtjaar is al voorbij, waarom wordt dan toch juist de Nachtwacht uitgelicht? Wel, de nickname heeft niets met Rembrandt te maken. Deze komt van een themafiguur die Natuurmonumenten als mystieke gids bij avondwandelingen in de natuur inzet. Nachtwacht is namelijk een cacher die bij Natuurmonumenten werkt en deze combinatie leek de Spoilerredactie heel interessant voor een interview.

Vertel eens iets over jezelf?

Ik ben vanuit het bezoekerscentrum Brunssummerheide (bij Heerlen) als medewerker Publiekscommunicatie voor Natuurmonumenten werkzaam. Dat betekent dat ik me o.a. richt op publieksactiviteiten in de natuurgebieden. Als voorbeeld laat ik met name gezinnen kennismaken met het gebruik van GPS-apparatuur als hulpmiddel bij onze speurtochten in een natuurgebied. Verder heb ik geocachen als hobby: de combinatie is snel gemaakt. Momenteel help ik binnen mijn werk op afstand mee dat we bij Natuurmonumenten een duidelijk beleid over het GPS’en in de natuur gaan afspreken. Collega’s in de beheereenheden weten dan sneller en gemakkelijker te anticiperen op het snel groeiende aantal GPS’ende wandelaars in de natuurgebieden.

Hoe ben je met cachen in aanraking gekomen?

Er bruist van jongs af aan Scoutingbloed door de aderen en dat betekent dat ik al net zo lang interesse heb in speuren, kaartlezen, puzzelen etc. In mijn werk bij Natuurmonumenten ontwikkelde ik de eerste speurtochten met het GPS. Zo kwam ik ‘per ongeluk’ via internet bij het geocachen uit. Na de eerste try-out (de Savelsbos-cache) in december 2004 was ik meteen verkocht.

Wat trekt je aan in het cachen?

Da’s een gemakkelijke. Het zit heel dicht aan tegen alles wat ik leuk vind als ontspanning: wandelen, ontdekken en puzzelen tegelijk!
Heel vaak heb ik tijdens caches gedacht: "Zo kom je nog eens ergens!" Ik dacht dat ik mijn woon- en leefomgeving goed kende, maar het geocachen deed en doet me telkens weer versteld staan van de kleine paadjes en hoekjes die plots gebruikt worden. Verder vind ik het heerlijk om mijn puzzelvermogen te teisteren en ben ik steeds benieuwd naar de creativiteit van mijn collega-cachers. Dan bedoel ik niet alleen de makers, maar ook de collega-zoekers, die een puzzel juist wel weten op te lossen (en ikke niet).

Inmiddels heb je ook 11 caches geplaatst, vertel hier eens iets over?

Vanuit mijn Scoutinghobby en mijn werk bij Natuurmonumenten ontwikkel ik vaker activiteiten en tochten in de natuur. Mijn eerste cache was de Trichtercache, en daar ben ik nog altijd trots op. Hij wordt regelmatig gelopen en krijgt leuke logs, waarbij duidelijk wordt dat men volop van de natuur op de Trichterberg geniet. Daar was het me om te doen.
Daarna koos ik er vrij snel voor om geocaches van ieder type te leggen. "Voor elck wat wils": de oppikker, de speurtochtliefhebber, de avonturier.
Het meest tevreden ben ik over R*E*S*P*E*C*T, een cache op het Oorlogskerkhof in Margraten die de geocachers weer eens doet bezinnen op de Tweede Wereldoorlog.
Verder heb ik mijn meest creatieve ideeën kwijt gekund in de Junglecache: een heerlijk survival-avontuurtje in een stiekem wildernisje bij Meerssen. Ook volbracht door jonge gezinnen!
Voor de toekomst heb ik plannen voor een nachtcache (Nachtwacht-waardig) en het organiseren van een event lijkt me ook heel leuk om te doen.

Over welke cache(s) van anderen ben je enthousiast?

Ik heb erg genoten van de mega-puzzels The Eye of Horus en Fingerspitzengefuhl van LV-426. Deze liggen net over de grens in België. Echter, de super-Limburgse routes van Pielewiele22 doen me ook altijd goed.

Cacher zijn èn werken bij een natuurbeschermingsorganisatie als Natuurmonumenten; dit is voor veel cachers een aparte combinatie. Vooral degenen die een cache willen leggen zien natuurbeheerders wel eens als hinderlijk. In sommige gebieden mag je niets leggen, in andere gebieden zijn plekken waar je niet mag komen, er zijn veel regeltjes waaraan je je moet houden.

Hoe is momenteel de ‘stand van zaken’ bij Natuurmonumenten?

Natuurlijk maak ik de discussies over de spanning tussen natuurbeheer en –behoud enerzijds en recreatie in de natuur anderzijds mee. Nog sterker: dat is onderdeel van mijn werk. Voor vele collega’s in de beheereenheden is het GPS en geocaching geheel onbekend en dat levert koudwatervrees en aversie op. Mits goed geregeld en overlegd valt het allemaal mee. Een goede kennismaking is het halve begin.
Op persoonlijke titel(!), en dus niet namens de Vereniging Natuurmonumenten, kan ik in een notendop het volgende melden:

• Natuurmonumenten heeft nog geen uitgesproken GPS-beleid, wel een denkrichting die tot stand is gekomen door inbreng van beheereenheden en Natuur&Landschap. We zijn bezig om met meerdere partners, waaronder de Stichting Geocaching Nederland, Staatsbosbeheer en de stichting Probos tot een goed beleid te komen.
• De mogelijkheden voor GPS-activiteiten (waaronder geocaching) verschillen enorm per gebied en natuurtype.
• De lijn in het recreatiebeleid van NM geldt ook voor dit gebruik. Dat betekent dat er voor afwijkingen in de gedragsregels voor een gebied, bijvoorbeeld door buiten de paden schatkistjes te zoeken of kortste routes te nemen, altijd toestemming gevraagd moet worden/zijn aan de desbetreffende beheereenheid. Dit is niet anders dan in de spelregels van de Stichting Geocaching Nederland. Een hulpmiddel om de contactpersonen bij een beheereenheid te achterhalen is via www.natuurkaart.nl. De beheereenheid verleent toestemming op basis van mogelijke gevolgen voor natuurwaarden etc. Het kan namelijk zijn dat jouw geocache-plannen inhouden dat zoekers door een gebied met zeldzame natuur gaan, en/of dat plaatselijke afspraken en gedragsregels doorkruist worden.
• Onderschat niet het belang van een goed contact met een terreinbeheerder (ook bij andere organisaties dan Natuurmonumenten). Goed contact is in het belang van de beheerder, van de cachelegger, maar ook van de zoekers en ... van de natuur! Als tegenprestatie is Natuurmonumenten erg gebaat bij en dankbaar voor steun en waardering van geocachers in de vorm van het lidmaatschap of een donatie (neem bijv. de donatie vanwege de geocoin van Reintje de Vos). Meer informatie vind je op www.natuurmonumenten.nl.

Wat zijn volgens jou positieve kanten van cachen waardoor je zegt: natuurbeheerders zouden dit moeten promoten?

Ik zet het GPS’en graag in als moderne manier van gidsen, die met name uitdagend is voor de oudere jeugd die soms lastig de natuur in te krijgen is. Echter, ook volwassenen vinden het prachtig om te ‘Tomtommen’ in de natuur. We krijgen zo andere mensen op bezoek in onze natuurgebieden. De wandelaars kunnen vanuit het natuurgenot onderweg nog meer respect en waardering voor natuurbescherming en –behoud opbrengen.
Ook kunnen in sommige gebieden de wandelaars juist met GPS-apparatuur door een onbekend, ruig natuurontwikkelingsgebied zonder paden lopen en een bijzondere natuurbeleving meemaken.
Tenslotte valt voor de terreinbeheerders uit de logs van de geocachers heel veel feedback op het werk te lezen in de vorm van waardering en plezier.

Wat is een negatieve kant van cachen waardoor je kunt zeggen: natuurbeheerders zouden dit vooral niet teveel moeten toestaan?

Het is gewoonweg een feit dat sommige natuurgebieden veel schade kunnen oplopen door struinende en zoekende cachers. Op velerlei plaatsen beschermen we zeldzame planten of dieren. Bij dieren heb je het over broed-, nest- of rustplaatsen. Terreinbeheerders zijn degenen die dit erg goed weten te beoordelen en geocachers hebben dit te accepteren. Echter, er zijn in overleg wellicht gemakkelijk alternatieven in de buurt van zo’n gebied te vinden.

Voor meer vragen over de contacten met Natuurmonumenten kunnen cachers contact opnemen met Paul: check het Nachtwacht-profiel op www.geocaching.com.